Loading

TAUGAÁFALL Í PARÍS

Þessi ferðasaga er um þriggja-stráka-mömmu sem algjörlega elskar að fara í ferðalög. Hún leggur ýmislegt á sig til að komast á nýja staði. En á ferðalögum koma upp óvæntar uppákomur og því er nauðsynlegt að vera æðrulaus, sveigjanleg og fyrir alla muni ÞOLINMÓÐ. Stundum þarf að beita jógaöndun á sama hátt og í fæðingarhríðum. Þegar ferðaáætlanir taka óvænta stefnu flýgur í gegnum hugann hvort allt þetta tilstand sé virkilega þess virði og “þetta geri ég aldrei aftur”. En þegar komið er á leiðarendar gleymast erfiðleikarnir og kona getur ekki beðið eftir að endurtaka leikinn.

Leikendur og persónur:
Dame in distress: Moi
Ráðagóði riddarinn: Ástkær eiginmaðurinn
Skúrkurinn: Charles de Gaulle
Hetjurnar: Snúður 9 ára, Ljúfur 5 ára og Stúfur 3ja ára

Sjáið fyrir ykkur sjálfa mig með þrjá lífsglaða drengi á leið í ævintýri. Ferðalag til Parísar með Icelandair og þaðan til Marseille með Air France. Iss, ekkert mál. Við trítluðum um borð í Keflavík. Strákarnir sátu prúðir og góðir þrír saman á meðan ég raunverulega slakaði á og horfði á 500 days of Summer (mæli eindregið með þeirri bíómynd).

Í París var hálfleikur. Þangað komumst við brosandi og sæl.

Næsta verkefni var að komast til Marseille þar sem við ætluðum að hitta fjölskyldufaðirinn sem var þar í vinnuferð. Það eru forréttindi að geta notfært sér ID miða, ranglega kallaðir frímiðar. Ég þurfti að minna mig nokkrum sinnum á að þetta væru forréttindi næstu klukkutímana… Þegar ferðast er á þessum miðum fær maður lausu sætin í vélinni. Fullborgandi farþegar hafa forgang, eðlilega. Við fáum far með flugvél þar sem laus sæti eru. Í gegnum tíðina höfum við verið glettilega heppin að fá sæti.

Frá París CDG (Charles de Gaulle) áttum við möguleika á að ná 3 flugum til Marseille. Þetta leit vel út. Ef við myndum ekki fá sæti í fyrstu ferð áttum við möguleika á að komast með tveimur öðrum vélum seinna um daginn. Við komumst ekki með fyrstu vél og reyndar sagði starfsmaður flugfélagsins að við ættum nánast enga möguleika á að komast með frá CDG þennan daginn!!! Það væri sniðugt að reyna að fara frá Orly (sem er annar flugvöllur hinum megin við París).

Þarna fór að reyna á aðalpersónuna. Á þessum tímapunkti fór líka að reyna á ferðafélagana. Þeir voru orðnir þreyttir. Snúður var stressaður og spurði allskyns spurninga um framhald ferðalagsins sem ég vildi líka fá svör við eins og: förum við með næsta flugi? Ljúfur nennti þessu ekki og sagði bara: æi mamma, ég vil fara á hótelið, ég vil ekki fara í aðra flugvél. Stúfur var þreyttur og velti sér uppúr gólfinu og smakkaði á forvitnilegum hlutum!

Hvað átti ég að gera?

Fyrst tók ég Stúf í fangið og ruggaði honum þartil hann sofnaði. Næst tók ég Ljúf í fangið og ruggaði honum þartil hann sofnaði. Gaf Snúði crossaint og kók. Þá gat ég dregið inn andann, hugsað málið og ráðfært mig við ráðagóða riddarann sem var við Miðjarðarhafið. Hljómar þetta ekki eins og ég hafi haft fulla stjórn á aðstæðum. Heppin að það skuli vera ég sem segi þessa sögu! Það er mér ekki eiginlegt að “hatast” útí fólk og fyrirtæki og flugstöðvar en það var freistandi að gera það þarna… öll mín flugóhöpp á ID miðum hafa tengst þessu flugfélagi eða þessum flugvelli!

Til að gera langa sögu stutta þá varð niðurstaðan sú að ná í farangurinn sem ég hafði tékkað inn. Finna rútuna til Orly og gera tilraun til að fara þá leiðina. Ég nennti þessu ekki fyrir mitt litla líf… kallið mig lata ef þið þorið! Rútan silaðist í gegnum/framhjá París á hraða snigilsins og ég nagaði neglurnar. Strákarnir höfðu fengið kríu og náð að endurhlaða batteríin en í mér var hver taug þaninn. Því það þurfti varaplan við þetta Orly-varaplan.

Flugvellir eru meira og minna allir eins uppbyggðir. Fljótlega eftir að maður kemur inná flugstöð finnur maður “check in” þar sem maður losar sig við töskur, fær farseðil (og stundum er maður svo heppin að fá líka sæti í vélinni). Því næst þarf maður að finna andsk. öryggishliðið (ég gæti skrifað heilan bókaflokk um hve mér er illa við þetta öryggiseftirlit). Síðast er að finna flughliðið sem leiðir mann út í flugvélina. Þrátt fyrir þessa basic uppsetningu þá er hægt að flækja þetta merkilega mikið. Því hlakkaði ég ekkert til að læra á nýjan flugvöll með ungana trítlandi á eftir mér, óviss um hvenær ég kæmist á leiðarenda.

Á Orly gekk ég á milli starfsmanna og biðraða til að finna útúr þessu á meðan Snúður spurði í sífellu hvað þessi eða hinn væri að segja og hvað við myndum gera næst og Stúfur lét eins og allir 3ja ára hvatvísir og forvitnir strákar gera á flugvöllum – hlaupa stjórnlaust um í landkönnun. Merkilegt hve hann verður heyrnarlaus þegar ég byrja að segja “Nei!” og “Ekki!” í sífellu.
Þegar við loks fengum loforð um sæti í flugvél kl. 20.30 (15 klukkutímum eftir að ferðalagið hófst) og okkur var vísað í 300 metra langa biðröð í gegnum öryggishliðið þá féllust mér hendur og ég fór að skæla. Þetta var ekki í fyrsta sinn og reyndar ekki í annað skiptið sem ég græt á frönskum flugvelli… skemmtileg hefð?

Í fimmta sinn þennan daginn fór ég í gegnum öryggishlið með 3 stráka, 4 bakboka, eina tölvu, sýndi 4 vegabréf og 4 farseðla þennan daginn. Gengum síðust um borð í vélina og flugum af stað.

Amen? Ekki alveg!

Ráðagóði riddarinn tók á móti okkur á flugvellinum í Marseille. Hann var sjálfur á leið í flug. Þarna gátum við hringt úr sérstökum síma á flugvellinum í starfsfólkið á hótelinu okkar og fengið bíl til að sækja okkur. Síminn virkaði ekki! Alveg satt!
Ferðalagið endaði því þannig að ég gekk í 10 mínútur með synina; 9 ára, 5 ára og 3 ára frá flugstöðinni og á hótelið í hlýju vorkvöldinu meðfram hraðbrautinni til að komast á leiðarenda. Þetta hljómar eins og geggjun en göngutúrinn var frískandi eftir ævintýri dagsins.

Vitiði… eftir góðan nætursvefn voru öll vandræðin gleymd og við tóku dásamlegir dagar í suður Frakklandi.

– – –
Agnes Ósk er freknóttur félagsfræðingur, þriggja stráka mamma, markaðsfræðingur með siðferðisvitund og kennari. Hún heldur jafnframt úti sinni eigin bloggsíðu en hana er hægt að nálgast HÉR.

X